حشمت آزادبخت از نویسندگان خوب لرستانی

ارسال به

حشمت‌اله آزادبخت: پس از چند روز حاكمیت مطلق غبار بر آسمان، بالاخره آفتاب توانست به راحتی بر پوست دیوارهای شهر پنجه بكشد اما آفتاب صورت شهریار هنوز زیر هجوم غبار اندوهی بزرگ، به مردابی پوسیده می‌ماند. *** در حالی كه جعبه‌ی سیاه شكسته‌ی واكسش را از اسكلت كوچك شانه‌اش آویزان كرده‌است سرش را به دفتر سیمره نشان می‌دهد: -واكس نمی‌زنید؟ … سرش را پایین انداخته و فرچه‌ی واكسش را بر لنگه‌ی رنگ پریده‌ی كفشم تكان می‌دهد. درس می‌خوانی؟ -زمستان بله. كلاس چندمی؟ -دو آقا. چرا لباس سیاه پوشیده‌ای؟ -واسه این‌كه واكس كثیفشان نكند… سنجاق كوچكی را بر جیب پیرهنش قفل كرده و می‌گوید یك روز غروب عده‌ای معتاد جیبم را زدند و آن روز با چشمانی خیس و دستانی خالی به خانه برگشتم. اما حالا دیگر این سنجاق از جیبم محافظت می‌كند. درآمد روزانه‌ات چه‌قدر است؟ دست روی جیب می‌گذارد: تا حالا كه ساعت دوازده ظهر است چهار صد تومان كار كرده‌ام. تا شب شاید بشود دو هزار یا كمی بیش‌تر. دوست داری مثل بچه‌های هم‌سن و سال خودت در كلاس‌های اوقات فراغت تابستان شركت كنی؟ در حالی كه گلوله‌ی آب دهانش را به آرامی قورت می‌دهد و چشمانش نقطه‌ای نامعلوم را نشان می‌دهد، می‌گوید: نُچ. وقتی دلیلش را می‌پرسم می‌گوید: پدرم دور میدان كارگری می‌كند اما چون پیر است هیچ‌كس به كارش نمی‌برد و بیش‌تر روزها دست خالی به خانه برمی‌گردد و من مجبورم كار كنم تا خرج خانواده را دربیاورم. از شهریار می‌پرسم بزرگ‌ترین آرزوی زندگیت چیست؟ و شهریار نیزه‌ی آماده‌ی جمله‌ای را بدون مكث در سینه‌ام فرو می‌كند: یك سرپناه از خودمان داشته‌باشیم… شهریار چون تكه ابری سیاه با باد می‌رود. من می‌مانم و یك آسمان غبار دل‌تنگی. *** دیو سكوت بر سینه‌ی تاریك شهر زانو زده‌است و من دانه دانه ستاره‌ها را مرور می‌كنم اما چشمان شهریار پشت سوسوی هیچ‌كدامشان پیدا نمی‌شود. به شهریار فكر می‌كنم و دستان سیاه كم خونش كه دور از چشم شهریاران در شهری بی یار، زندگی را به زور غلت می‌زند و هر روز باید سوزش گلوله‌های اسراییل فقر را بر سردانه‌ی غزه‌ی كوچك سینه‌اش تحمل كند. به شهریار و آرزوی محال كوچكی كه از شانه‌های سیاه چشمانش آویز شده‌است. به شهریار كه شاید حالا در خواب، به بزرگ‌ترین آرزویش رسیده و قهقهه‌اش تمام زمین را پر كرده‌است. به شهریار كه وقتی تابستان تمام می‌شود و او با قارقار كلاغی در شكم از مدرسه به خانه شلیك می‌شود تا نمره‌ی ۲۰ انشایش را بر سرخی‌ِ نگاه پدر بیاویزد، زیر سقفی كه مدام بارانی‌ست. و باز فكر می‌كنم به كودكانی كه شب با لالایی لطیف موسیقی به خوابی نرم فرو می‌روند و صبح با طلوع بوسه‌ای گرم بیدار می‌شوند. به گاوصندوق‌هایی كه هر شب تعفن بالا می‌آورند. به پدرانی كه چندمین سفر عمره‌شان را لذت می‌برند و این‌جا در این برهوت، این‌گوشه‌ی تب كرده‌ی زمین، حجرالاسود صورتی سیاه، بی شام‌، سر بر پاره‌های خیسِ بالشی نهاده با تمام دار و ندارش كه قفل كوچك سنجاقی است كه بر جیبی خالی‌ چفت شده‌است. به پدر شهریار كه وقتی غروب با زخم نگاهش، تمام خودش را بر سكوی سنگی میدان می‌تكاند و دلهره‌ی امیدش را بر ضریح جعبه‌ی شكسته‌ی پسر گره می‌زند. و به خواهران چروكیده‌ای كه دستان خالی پدر و جیب پاره‌ی برادر را به انتظار نشسته‌اند و به این شهر، این دایره‌ی گم‌شده‌ی زمین كه زیر غبار فقر، سال‌هاست به فراموشی سپرده شده و كارخانه‌های تبعیض و بی‌كاری و جناح بر سینه‌اش تا آسمان قد كشیده است و به سد معشوره‌ای كه درست سیزده سال است هر روز شاهد خودنمایی پلاكارد‌های تبریكش بر میدان‌گاه شهر هستیم و هنوز تیزی تیشه‌ای بر سینه‌ی سنگی را شاهد نبوده‌ایم و به این‌كه چیدن روزی یك لیوان از یك بشكه نفت می‌تواند خشت خشت آرزوی بزرگ شهریارانی را بنا نهد… پلك‌هایم آوار شده‌اند و من كم كم به دهانه‌ی تاریك خوابی سرد نزدیك می‌شوم.

آخرین پستها